Textiel gek op pad
Het gaat hartstikke goed hier: er is veel belangstelling voor Royal Dutcheese. Doordat we net uit de "old beaten track" liggen, krijgen we mensen over de vloer die bewust naar onze presentatie komen kijken. Dat betekent veel pers, stylisten, concurrentie, ook andere academies. We hadden gisteren zelfs een Engelse filmcrew over de vloer, waardoor het publiek even moest wachten om de tentoonstelling te bekijken. Gelukkig was de AR-flyer demonstratie van Wim zo leuk dat we mensen enige tijd zoet konden houden...
Het blijft leuk om de gezichten te zien van bezoekers als ze een 3D-drumstel uit hun flyer zien springen!
Hoewel dagen van minstens 12 uur een gewoonte zijn op de academie, beginnen we hier toch allemaal een klein beetje in te storten. Per dag zijn er een aantal gelukkigen die niet zijn ingeroosterd en dus kunnen blijven liggen, maar de meesten wandelen rond kwart voor acht richting bus en gieten de nodige espresso's erin naar binnen waardoor je zo strak staat dat je de moeheid niet meer voelt. De badkamer op locatie is dus inmiddels omgetoverd tot een "dutjeshok", waar er goed gebruik wordt gemaakt van de vloer en de badkuip als het even rustig is. Wat een uurtje slaap kan doen voor een mens...
Vandaag zijn Neeltje en ik op bezoek geweest bij ene Kiko, een textielenthousiast die ons had aangesproken op de opening over eventueel het kopen van onze stoffen aan de meter. Hij koopt bijzondere textiel in en verkoopt het vervolgens door aan theaters en filmsets. Wij waren uitgenodigd om bij zijn werkplek langs te komen, toevallig niet heel ver van een metrohalte waar wij dagelijks langkomen. Wat een walhalla! Rekken, dozen, kasten, KAMERS VOL met rollen en stapels unieke texiel! En dan drie textielgekken die er rondwandelen... Kiko trok het ene na het andere uit de kast, zo gepassioneerd als alleen een Italiaan dat kan (en wij textielmensjes dan). Ook de lunch was op zijn Italiaans: heerlijke eten en een subtiel wijntje erbij. Ik kan wel wennen aan dat Italiaanse manier van zaken doen- het zou wel leuk zijn, zo je textiel verkopen...
Ciao vanuit Milaan!
Heather Visser
Het blijft leuk om de gezichten te zien van bezoekers als ze een 3D-drumstel uit hun flyer zien springen!
Hoewel dagen van minstens 12 uur een gewoonte zijn op de academie, beginnen we hier toch allemaal een klein beetje in te storten. Per dag zijn er een aantal gelukkigen die niet zijn ingeroosterd en dus kunnen blijven liggen, maar de meesten wandelen rond kwart voor acht richting bus en gieten de nodige espresso's erin naar binnen waardoor je zo strak staat dat je de moeheid niet meer voelt. De badkamer op locatie is dus inmiddels omgetoverd tot een "dutjeshok", waar er goed gebruik wordt gemaakt van de vloer en de badkuip als het even rustig is. Wat een uurtje slaap kan doen voor een mens...
Vandaag zijn Neeltje en ik op bezoek geweest bij ene Kiko, een textielenthousiast die ons had aangesproken op de opening over eventueel het kopen van onze stoffen aan de meter. Hij koopt bijzondere textiel in en verkoopt het vervolgens door aan theaters en filmsets. Wij waren uitgenodigd om bij zijn werkplek langs te komen, toevallig niet heel ver van een metrohalte waar wij dagelijks langkomen. Wat een walhalla! Rekken, dozen, kasten, KAMERS VOL met rollen en stapels unieke texiel! En dan drie textielgekken die er rondwandelen... Kiko trok het ene na het andere uit de kast, zo gepassioneerd als alleen een Italiaan dat kan (en wij textielmensjes dan). Ook de lunch was op zijn Italiaans: heerlijke eten en een subtiel wijntje erbij. Ik kan wel wennen aan dat Italiaanse manier van zaken doen- het zou wel leuk zijn, zo je textiel verkopen...
Ciao vanuit Milaan!
Heather Visser
posted by Pawel Pokutycki at
9:41 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home